مرثيه اي براي راهي كه گم شده

دنيايي كه من در آن چشم باز كردم به اين وسعت و بزرگي نبود دنيايي بود به اندازه شهري كه در آن زندگي مي كردم، با يك تلويزيون كه مرا تنها تا آنجا كه خودش مي خواست مي برد و نه بيشتر. براي اينكه بدانم آنسوتر از قافلانكوه چه مي گذرد تنها راه، فشار آوردن به قوه تخيلم بود و تصورم، كه بايد آن را به كار مي گرفتم و دايره اي به اندازه شعورم مجسم مي كردم و اين دايره مي شد دنياي من. دايره اي كه پر بود از چيزهايي كه قرار بود من هرگز چيزي در باره آن ها ندانم.
كتاب هايم دنياي مرا كمي بزرگتر مي كردند اما نه آنقدر كه از سقف مكتب خانه قديمي محله مان بالاتر برود.
تا اينكه با سوغات جديد غرب آشنا شدم. دالاني به نام امواج و روزنه اي كه نامش را اينترنت گذاشته اند. اين سوغاتي شگفت انگيز غرب كه مثل همه ساخته هايش تيغ دو دم بود مهمترين كارش شكستن ديوارها بود و بزرگ كردن دايره دنياي انسان ها و برداشتن فاصله ها.
اينترنت كليدي شد براي گشودن درهاي ناشناخته، راهي شد براي رفتن به حريم هاي ممنوعه و بالي شد براي پرواز در دنيايي كه تازه فهميدم چقدر بزرگتر از دايره تصورات ماست. سرمست از اين موهبت گران بها خود نيز جزئي از اين تار و پود به هم تنيده شدم و با دنياي 7 ميليارد انسان ارتباط برقرار كردم. 7 ميليارد انسان كه هيچگاه همه شان در يك جبهه جمع نشده اند. هميشه عده اي از آن ها در جبهه خير بوده اند و عده اي ديگر در جبهه شرّ. دنيايي كه اينترنت به روي آدم ها گشود هم خيلي زود بين خيرها و شرّها قسمت شد و هركسي ساز خودش را در آن نواخت.
چه داستان عجيبي است حكايت اين بشر دوپا؟! پايش به هركجا كه مي رسد جنگ و دعوا اولين اثر بارزي است كه در پي ورودش به هرجا پديدار مي شود. حتي وقتي كه سعي مي كند پناهگاهي براي گريز از تيره گي ها و نزاع و دشمني هاي خودساخته اش بسازد لختي نگذشته مأمن نوساخته اش را هم به عفريت جنگ آلوده مي سازد و باز در به در مي افتد به دنبال گريزگاهي امن تر، اما چه سود؟! مشكل با گريز حل نمي شود.
براي در امان بودن از تعفن نفرت و دشمني بايد مواظب بود كه از همان ابتدا قلبت آلوده به خودخواهي و كين ورزي نشود وگرنه به بيماري لاعلاجي گرفتار مي شوي كه هيچ طبيبي قدرت درمان آنرا نخواهد داشت.
مثل همه سوغات هاي قبلي غرب، اين تحفه نوآورده را هم از سر كجش محكمتر گرفتيم تا دسته راست آن پتكي باشد براي كوبيدن بر سر همديگر و همين شد كه دنياي جديدمان را هم به ظلمت كينه و نفرت آلوده كرديم و دنباله جنگ هايمان را با رقباي خوني آنجا پي گرفتيم.
حالا جوانان شهر من در دنياي مجازي رگ هم را مي زنند و من...! نه، من هرگز يكي از آن ها نخواهم شد. من همه آن ها خواهم شد با همه خوب و بدهايشان، تا همه را در وسعت قلب بزرگ خويش پيدا و ناپيدا كنم.